به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، دعاهای هر روز ماه مبارک رمضان، دعاهایی لقمه شده، کوتاه و فشرده است. ادعیه ماه مبارک رمضان از حضرت ختمی م

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، دعاهای هر روز ماه مبارک رمضان، دعاهایی لقمه شده، کوتاه و فشرده است. ادعیه ماه مبارک رمضان از حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی(ص) صادر شده و منبع آن کتاب زادالمعاد و بلدالامین است. علامه امینی(ره) در صفحه 214 کتاب زادالمعاد می‌نویسد: از ابن عباس روایت شده که رسول گرامی اسلام برای هر روز از ماه مبارک رمضان دعای مخصوص و با فضیلتی و پاداش فراوان ذکر کرده‌اند.

بر این دعاها شرح‌هایی نوشته شده است از جمله مرحوم حجت‌الاسلام سیدعلی نجفی که در نیمه‌های شب‌های ماه مبارک رمضان سال 1409 هجری قمری در مسجد قندی تهران ایراد شده است.

حجت‌الاسلام سیدمحمدعلی نجفی یزدی در سال 1326 هجری شمسی در شهر عارف‌پرور نجف اشرف به دنیا آمد. نامش را به نام مولایش امیرالمؤمنین (ع) علی گذاشتند. پدرش سیدمحمد باقر روحانی بزرگوار و اهل علم بود و جدش سیدعبدالحی در یزد صاحب کرامات بود. وی تحصیلات مقدماتی خود را در نجف گذراند و در 17 سالگی به ایران آمد، ابتدا در مجلس درس آیت‌الله مجتهدی شرکت کرد و سپس از درس اخلاق آیت‌الله حق‌شناس بهره جست و درس‌های اخلاقی پرشور و برنامه‌های سلوکی آیت‌‌الله حق‌شناس او را جذب کرد. پدرش مکرر به عتبات عالیات سفر می‌کرد در یکی از این سفرها سیدعلی که با پدر همراه بود در حرم حضرت علی (ع) در سن 19 سالگی به دست پدر، معمم شد.

سیدمحمدعلی نجفی یزدی مدتی را در تهران در بیت علامه امینی زندگی کرد. آیت‌الله امینی (ره) همیشه در مقابل این سید عظیم‌الشأن از جای خود برمی‌خواست و دست او را به احترام مقام سیادت می‌بوسید.

وی به زیارت جامعه، مناجات شعبانیه و مناجات خمسه عشر علاقه فراوانی داشت و آن روزها که هنوز خواندن دعای عرفه در فضای باز مرسوم نشده بود این مجلس را برگزار می‌‌کرد.

سیدمحمدعلی نجفی یزدی در سال 1371 هجری شمسی در حالی که بیش از 46 بهار از زندگی‌اش نگذشته بود به دیار باقی شتافت.

گزیده‌ای از شرح دعای روز نهم ماه مبارک رمضان را در ادامه می‌خوانیم:

اللهمّ اجْعَلْ لی فیهِ نصیباً من رَحْمَتِکَ الواسِعَةِ واهْدِنی فیهِ لِبراهِینِکَ السّاطِعَةِ وخُذْ بناصیتی الى مَرْضاتِکَ الجامِعَةِ بِمَحَبّتِکَ یا أمَلَ المُشْتاقین.

خدایا قرار بده برایم در آن بهره‌اى از رحمت فراوانـت و راهنمائیم کن در آن به برهان و راه‌هاى درخشانت و بگیر عنانم به سوى رضایت همه جانبه‌ات بدوستى خود اى آرزوى مشتاقان.

گفتنی نیست، چه بگوید؟ گنگی خواب ببیند و بعد بخواهد برای کر تعریف کند، چگونه می‌شود؟ این لال وسیله گفتن و آن کر وسیله شنیدن ندارد و آن خواب هم چیزی نبوده که رؤیت کنند. گنگی، مطلبی را در خواب دیده است و حالا بخواهد برای کری تعریف کند معلوم است نمی‌تواند. الان وضعیت ما هم همین‌گونه است. عجب تشبیهی است!

«خدایا در این روز برای من نصیبی از رحمت واسعه‌ات قرار بده و در این روز مرا به براهین درخشان و ساطعه‌ات هدایت کن و مرا به سوی مرضات جامعت ببر، به محبتت این آرزوی مشتاقان.»

درباره رحمت واسعه الهی، سخن این است که مگر ما از رحمت واسعه الهی نصیبی نداریم که امام(ع) دعا می‌کنند: خدایا برای من نصیبی از رحمت واسعه‌ات قرار بده، در حالی که قرآن می‌فرماید: «وَ رَحْمَتی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْ»؛ رحمت من بر سر همه سایه دارد. آیا درخواست نصیبی از رحمت واسعه تحصیل حاصل نیست؟ جوابش این است که هم داریم و هم نداریم، اما داریم چون رحمت واسعه حق شامل همه موجودات است و اگر کسی مشمول آن رحمت واسعه نشده باشد که اصلاً وجود پیدا نمی‌کند، اما نداریم برای اینکه نمی‌دانیم و ندانستن برای ما مساوی با نداشتن است.

جهل به رحمت واسعه به مثابه فقدان رحمت

یک فقیری بود که از شدت فقر زندگی‌اش نمی‌چرخید، قرض‌ها زیاد و کمرشکن شده بود، به همین خاطر ناچار شد خانه مسکونی‌اش را هم بفروشد، گفت می‌رویم و یک جایی را اجاره می‌کنیم، چاره‌ای نداریم. خانه را فروخت، وقتی خانه را فروخت، کسی که خانه را خریده بود، خواست خانه را تعمیر کنند که به یک گنج پنهان و خمره‌های طلا برخورد. این خمره‌های طلا قبلاً مال این بدبخت بود که نان شب نداشت بخورد و از شدت فقر خانه‌اش را فروخت، فقط عیبی که داشت، نمی‌دانست و ندانستن مساوی با نداشتن است، فلذا قرآن می‌فرماید: «هَلْ یَسْتَوِی الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَالَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ إِنَّمَا یَتَذَکَّرُ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ» آیا کسانی که می‌دانند با کسانی که نمی‌دانند مساوی هستند؟ تا کسی عقل نداشته باشد، این حرف را هم نمی‌فهمد.

اهل بیت(ع) مصداق اتم

امام(ع) در تفسیر آیه فرمود: مصداق اتم و کامل «الَّذِینَ یَعْلَمُونَ» ما اهل‌بیت هستیم و اعداء ما، بنی‌امیه از مصادیق «وَالَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ» هستند و فرمودند: «اولوا الالباب» شیعیان ما هستند که آنها می‌فهمند، و الا سایه رحمت که بر سر همه هست، اتفاقاً سایه رحمت خدا یکسان بر سر همه هم افتاده است. الله‌اکبر! قرآن می‌فرماید: «الرَّحْمَنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى»؛ خدای رحمان در صفت رحمت بر عرش مستوی است.

امام در ذیل آیه می‌فرماید: «استوی علی کل شیء» یعنی سایه خدا بر همه یکسان است، اما موجودات در ادراک این سایه متفاوت هستند. حضرت سیدالشهداء(ع) در دعای عرفه می‌گویند: «یَا مَنِ اسْتَوَى بِرَحْمَانِیَّتِهِ؛ ای کسی که به رحمانیتت بر عالم مستوی شدی.»

بعد اضافه می‌کند: «فَصَارَ الْعَرْشُ غَیْبا فِی ذَاتِهِ».

اندکاک موجودات در رحمت واسعه الهی

رحمت خدا طوری بر همه تابیده است و اگر کسی متوجه بشود نه فقط بر همه یکسان تابیده، بلکه بر هر کسی آن قدر قوی تابیده است که وقتی ولی خدا از آن دریچه نگاه می‌کند، فقط رحمت او را می‌بیند و موجودات را مندک و گمشده در رحمت می‌بیند. تعجب است که عنایت خدا ما را چنان احاطه کرده است و ما این‌قدر غافل هستیم. البته این هم از قدرت خداست. در دعا دارد که «یا حَادَّ کُلِّ مَحْدُودٍ»، «ای محدودکننده هر محدودی». این هم یک بحث است که خدایا، ما که اینگونه در رحمت تو غرق هستیم، چه کار کردی که خودمان را یک بدبخت فقیر گدای بیچاره خسر الدنیا و الاخره ببینیم؟ کارمان به کجا کشیده؟

از بس عبارت این دعا سنگین است، نمی‌توانم حرف بزنم. خدای شما و صاحب مسجد شاهد است، خیلی حرف سنگین است. اگر خدا عنایتی کند، یک مقدار این نور را بر ما مکشوف کند، عمده وجودمان را لااقل اندک خواهد کرد و ما را از خود خلاص می‌کند. عزیزان محبوب شما در کنار شما است.

به عبارت دعا برگردیم. خدایا، در این روز برای من نصیبی از رحمت واسعه‌ات قرار بده، یعنی بفهمم. اگر همه عالم را به من عنایت کرده باشی وقتی من نفهمم، چه فایده دارد؟ سایه تو بر سر من است ولی من نمی‌فهمم. گفت: سایه حق بر سر بنده بود.

و عاقبت، جوینده به این دلیل یابنده بود «إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِیبٌ»، سایه عنایت حق یک وجب بالای سر ماست، در ماه رمضان پایین‌تر هم آمده است. یک ذره هم شما باید بالا بروید، آن وقت با رحمت واسعه حق تلاقی خواهید کرد. الحمدلله خدا هدایت‌تان کرده است.

رحمت واسعه حق در سایه امیرالمؤمنین(ع)

امام(ع) در تفسیر آیه «وَرَحْمَتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ» فرمودند: «الْإِمَامِ الرَّحْمَةُ الَّتِی یَقُولُ وَ رَحْمَتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ» ای کسانی که دست‌تان به دامن ولایت رسیده است، شما سایه رحمت واسعه حق را ادراک کردید. سایه‌اش را روی سر شما انداخت، به سرتان چسبید، رحمت حق شما را دربرگرفت. منتها باید بفهمید، بین این همه در عالم، خدا شما را به زیر سایه امیرالمؤمنین(ع) هدایت کرد.

از همه عالم فقط بخشی دیندار هستند و فقط بخشی از دینداران مسلمان‌اند و در بین فرق اسلامی 72 فرقه اهل نار هستند و یک فرقه اهل نجات است و آن شیعه امیرالمؤمنین(ع) است که شمایید. آیا این کم چیزی است؟ آیا خدا کم به شما عنایت کرده است؟ رحمت واسعه حق را بر بالای سرتان احساس نمی‌کنید؟ «الْإِمَامِ الرَّحْمَةُ الَّتِی یَقُولُ:«وَ رَحْمَتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْ ءٍ» خدا شاهد است هزار حرف برای گفتن وجود دارد، اما چون وقت نیست از هزار یکی را عرض می‌کنم. این آیه هزار بُعد دارد، گوشه‌ای از یکی دو بعد آن هم خیلی سخن دارد.

خدایا، از رحمت واسعه خودت برای من نصیبی قرار بده، اگر این کار را کرد آن وقت جای اجابت دعای دوم هم هست. «واهْدِنی فیهِ لِبراهِینِکَ السّاطِعَةِ؛ خدایا مرا به برهان‌های ساطعه و روشن و درخشانت هدایت کن.»

انتهای پیام/